Licemjeran Odnos Ljevice Prema Islamu

2026-02-26 - 07:07

Dobro jutro! Zašto ljevica kod nas i na Zapadu prezire hrišćanski konzervativizam dok hrani i istovremeno se hrani od podrške konzervatizmu među manjinama. I to često radi na štetu liberalnih i lijevih pojedinaca i grupa među manjinama. Što to čini hidžab više progresivnim nego marame na glavi i haljine do članaka u crkvama. Kakva je to heuristika koja razlikuje monahinju od muslimanke u hidžabu? Kliknite ovđe da se uključite u našu viber grupu, u kojoj vas iz časa u čas uživo obavještavamo o novostima i direktno odgovaramo na vaša pitanja. Licemjeran Odnos Ljevice Prema Islamu Ako vam ne smeta kada Zoran Mamdani uz svako pominjanje proroka Muhameda, na arapskom doda “mir neka je sa njim”, zašto bi vam smetalo kada neki pravoslavac kaže “slava mu i milost”. Ako ikona svjetskog lijevog pokreta otvoreno govori o svojoj vjeri i religiji i ne privatizuje svoju vjeru, i citira Kuran – zašto smo alergični kada to radi Zdravko Krivokapić? Karikiram, ali kapirate suštinu. Ova nesrazmjernost u odnosu ljevice prema različitim javnostima, stvara frustraciju i radikalizuje i udaljava ideološke polove u društvu. Prije neki dan je Emir Suljagić komentarisao licemjerje Mehdija Hasana, gorljivog zastupnika manjinskih prava, i borca protiv diskriminacije muslimana širom svijeta, koji je propuštio da u intervjuu propita Noama Čomskog oko negacije genocida u Srebrenici. Jasmin Mujanović je inspirisan Emirovim tvitom primjetio kako se Bošnjaci zbog svoje “evropske autohtonosti” nikako ne uklapaju u binarni rasni i civilizacijski narativ kulturnih ratova, zbog čega njihovo istorijsko iskustvo biva ignorisano od evropske ljevice. Zašto nakon žestokog zastupanja za prava Palestinaca u Gazi zbog zločina izraelske vojske, ljevica danas ćuti o Hamasovim sistematskim mučenjima i ubijanjima istih tih Palestinaca. Zašto nema reakcija na masovna ubistva demonstranata u Iranu? Na sistematsku diskriminaciju Ujgura u Kini? Dakle, naslov donekle navodi na pogrešan zaključak, jer nije stvar u odnosu ljevice prema islamu. Stvar je u licemjertstvu. Ovdje je fokus na nečemu što ima vrlo malo veze za vjerom i etničkim identitetima, ali zato ima veze sa ideologijom. Ljevica u Evropi, generalno na Zapadu, a i kod nas, odavno je odustala od svoje istorijske borbe za radnička prava i ekonomsku jednakost, i svela je sebe na jednu stranu u kulturnim ratovima. Dok je desnica izašla iz svojih rovova i populistički obratila pažnju na suštinski klasne probleme, i zbog toga dobila na značaju. Konzervativna ideologija ima prilčno jasne stavove oko rodnih uloga, oko tradicije, oko običaja i vjere, oko abortusa, oko LGBT prava i porodice. Po ovome bi bilo mnogo prirodnije da su muslimani migranti konzervativnih shvatanja našli zajednički jezik sa evropskim demohrišćanima i napravili interreligijsku panevropsku ideološku uniju konzervativaca, a da su liberalni i lijevi disidenti iz autoritarnih islamističkih režima našli utočište kod svojih ideoloških partnera na Zapadu. Ipak, nešto se desilo, pa su se karte prilično pomiješale. Zato je meni bilo drago da vidim da se Bošnjačka stranka približila EPP-u (Evropskoj narodnoj partiji) u jednom trenutku. Jer Bošnjačka stranka jeste konzervativna partija i prirodno je da sarađuje sa konzervativnim partijama u Evropi. Konzervativna evropska afilijacija jedne partije koja okuplja muslimane bi bio mali znak prihvatanja islama kao dijela evropske tradicije već više od 1400 godina. Ljevica nema empatiju za uvjerenja i ideologiju muslimana konzervativaca, već ih podržava zbog signaliziranja vrline, koristeći ih isključivo kao pokazne manjine. Zato ljevica pod geslom borbe protiv asimilacije klijentelističkim metodama getoizira muslimanske i druge manjinske etničke grupe koristeći ih kao dobro istrenirane rezervoare za kolektivno glasanje na izborima. Desnica pogrešno problem locira u masovnim migracijama, jer je suština u segregaciji koju forsiraju lijeve partije iz sebičnih kalkulantskih razloga. Hranjenje etno-religijskog separatizma među manjinama u Evropi prepreka je integraciji i koheziji evropskih društava. Ne treba da se zavaravamo da netpeljivost desnice prema strancima nije dobrim dijelom ukorijenjena u njihovoj ideologiji, ali je u značajnoj mjeri aktivirana zaštitničkim stavom ljevice prema ekstremnom društveno-separatističkom ponašanju kod određenih manjinskih grupa. Suština ovog teksta nije propagiranje stava da je ljevica kriva za sve, nego da je jednako kriva za toksičnu polarizaciju kao i desnica. Ali kako svaki dan slušamo kritiku desnice, dobro je da se s vremena na vrijeme i na ljevicu kritički okrenemo. Toliko za danas. Ugodan ostatak dana želimo. S poštovanjem, Ljubomir Filipović, analitičar i kolumnista CdM-a (Mišljenja i stavovi autora kolumni nisu nužno stavovi redakcije CdM-a)